Το πλακάκι στο μπάνιο που ακούγεται κούφιο: γιατί ξεκολλάνε τα πλακίδια

Ένα πρωί, βγαίνοντας από το ντους, πατάς ένα πλακάκι κοντά στη λεκάνη και νιώθεις κάτι παράξενο. Ένα ελαφρύ κούνημα, σχεδόν ανεπαίσθητο. Χτυπάς με το δάχτυλο και ο ήχος είναι διαφορετικός από τα διπλανά: πιο κούφιος, σαν να υπάρχει κενό από κάτω. Τις επόμενες εβδομάδες ο αρμός γύρω του αρχίζει να ραγίζει και μια μέρα το πλακάκι σηκώνεται ολόκληρο στο χέρι σου.

Η σκηνή είναι πολύ πιο συνηθισμένη απ’ όσο νομίζουμε, και σχεδόν πάντα έχει μια εξήγηση που δεν φαίνεται με το μάτι. Το πλακάκι σπάνια φταίει. Αυτό που αστόχησε είναι συνήθως ό,τι βρίσκεται από κάτω.

Ίσως σε ενδιαφέρουν

Βάρδιες στις γιορτές: ο πίνακας στο ψυγείο, οι αλλαγές της τελευταίας στιγμής και ποιος δουλεύει παραμονήΣκόνη, ζέστη και θόρυβος: τι κρύβεται μέσα στον υπολογιστή που δεν καθαρίστηκε ποτέΤύποι ανάρτησης στα ηλεκτρικά πατίνια: ποιο είναι το καλύτερο;

Γιατί ένα πλακάκι χάνει την επαφή του

Ο πιο κοινός λόγος είναι η ελλιπής επικάλυψη. Όταν η κόλλα μπαίνει σε λίγες «μπουκιές» ή μόνο στις γωνίες, όπως έκαναν παλιά κάποιοι για να τελειώνουν γρηγορότερα, το πλακίδιο πατάει σε λίγα σημεία και από κάτω μένουν κενά αέρα. Με τον καιρό, τα βήματα, οι αλλαγές θερμοκρασίας και η υγρασία βρίσκουν αυτά τα κενά και η σύνδεση χαλαρώνει.

Δεύτερος ύποπτος είναι η επιφάνεια. Ένα δάπεδο με σκόνη, παλιά λαδομπογιά, γυαλιστερό παλιό πλακάκι ή σοβά που τρίβεται δεν δίνει στην κόλλα κάτι σταθερό να «πιαστεί». Αν η βάση δεν είναι καθαρή, στεγνή και γερή, ακόμα και το καλύτερο υλικό θα δουλέψει μισό.

Τρίτος, και συχνά παραγνωρισμένος, είναι η επιλογή της ίδιας της κόλλας. Δεν συμπεριφέρονται όλα τα πλακίδια και όλες οι επιφάνειες με τον ίδιο τρόπο. Ένα μεγάλο πλακάκι πορσελάνης απορροφά ελάχιστο νερό και χρειάζεται διαφορετική πρόσφυση από ένα παραδοσιακό κεραμικό. Ένα μπάνιο που βρέχεται καθημερινά, ένα μπαλκόνι που ψήνεται το καλοκαίρι και παγώνει τον χειμώνα, ένα δάπεδο με ενδοδαπέδια θέρμανση, έχουν το καθένα τις δικές του απαιτήσεις. Το ίδιο ισχύει για το μάρμαρο και τη φυσική πέτρα, που μπορεί να λεκιάσουν ή να αλλάξουν απόχρωση αν χρησιμοποιηθεί ακατάλληλο υλικό.

Τι να ξέρεις πριν ξανακολλήσεις

Αν πρόκειται για ένα ή δύο πλακάκια, η δουλειά είναι μέσα στις δυνατότητες ενός προσεκτικού ερασιτέχνη. Αφαιρείς προσεκτικά τον αρμό γύρω γύρω, σηκώνεις το πλακάκι χωρίς να χτυπήσεις τα διπλανά και καθαρίζεις καλά την παλιά κόλλα, τόσο από το δάπεδο όσο και από την πλάτη του πλακιδίου. Το σημείο πρέπει να μείνει επίπεδο, αλλιώς το καινούργιο πλακάκι θα κάθεται ψηλότερα ή χαμηλότερα από τα γύρω.

Μετά έρχεται η επιλογή του υλικού. Εδώ βοηθά να διαβάσεις τι γράφει η συσκευασία για το είδος του πλακιδίου, τον χώρο και την επιφάνεια, και να συγκρίνεις κόλλες για πλακίδια ανάλογα με το αν δουλεύεις σε εσωτερικό ή εξωτερικό χώρο, σε πορσελάνη ή σε φυσική πέτρα. Η σωστή αντιστοιχία κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια επισκευή που κρατά χρόνια και σε μια που θα ξαναδείς μέχρι το Πάσχα.

Στην εφαρμογή, η οδοντωτή σπάτουλα δεν είναι διακοσμητική. Οι ραβδώσεις βοηθούν το πλακάκι να «καθίσει» ομοιόμορφα, και ένα ελαφρύ πάτημα με μικρή κίνηση διώχνει τον αέρα. Ακολούθησε τις οδηγίες του κατασκευαστή για την ανάμειξη και για το πότε μπορεί να πατηθεί ή να αρμολογηθεί η επιφάνεια, και μη βιαστείς να περάσεις από πάνω.

Αν όμως τα κούφια πλακάκια είναι πολλά, αν φουσκώνουν σε ολόκληρη γραμμή ή αν υπάρχει υποψία ότι νερό περνά από κάτω, το πρόβλημα πιθανότατα είναι βαθύτερο. Μια διαρροή από σωλήνα ή μια χαλασμένη στεγάνωση στο ντους δεν λύνεται ξανακολλώντας. Τότε είναι προτιμότερο να το δει ένας τεχνίτης, πριν η υγρασία φτάσει στο ταβάνι του γείτονα από κάτω.

Το μπάνιο είναι από τους χώρους που χρησιμοποιούμε περισσότερο και προσέχουμε λιγότερο. Ένα πλακάκι που κουνιέται μοιάζει ασήμαντο, όμως συχνά είναι ο πρώτος τρόπος με τον οποίο το σπίτι σού λέει ότι κάτι από κάτω χρειάζεται προσοχή.